Tractie heupafwijking ziekenhuis

Heupafwijking: De reis tot dusver

Ninthe is geboren met een (erfelijke) heupafwijking. Dit werd voor het eerst geconstateerd op het consultatiebureau toen ze 1 maand oud was. Ondertussen is ze bijna 1,5 en zitten we nog steeds in het traject om de heupafwijking te doen verhelpen. Hiervoor hebben we al de nodige stappen genomen. Vandaag neem ik je graag mee op onze reis tot dusver.

Het vermoeden van een heupafwijking werd voor het eerst uitgesproken tijdens het consultatiebezoek toen Ninthe 1 maand oud was. Omdat Ninthe toen niet echt goed meewerkte tijdens het lichamelijk onderzoek, werd er nog met enige twijfel over gesproken en zouden we wel verder kijken als we weer terug kwamen zodra ze 2 maanden oud was. Ondertussen wisten wij wel een beetje waarop we konden letten als we naar haar beentjes keken, en constateerden we zelf ook het beenlengteverschil, kniehoogteverschil en rotatieverschil. Het was dus geen verrassing toen ze met 2 maanden constateerden dat er waarschijnlijk inderdaad sprake was van een heupafwijking. Zelfs in dusdanige mate, dat direct contact gezocht werd met het ziekenhuis en we de volgende dag nog terecht konden.

Het traject start
Dat was de aftrap van het ziekenhuistraject waarmee we nu nog steeds bezig zijn. Die eerste dag werden we eerst op pad gestuurd om een echo van de heup te laten maken. Vervolgens werden we doorgestuurd naar de röntgenkamer en tot slot naar de orthopeed voor een conclusie. En die conclusie was: een aangeboren heupafwijking links. Naast de wat meer standaard ‘heupdysplasie’ (waarbij de heupkom niet mooi rond is en de heupkop daardoor niet mooi in de kom zit) was er ook sprake van een ‘heupluxatie’ (waarbij de heupkop helemaal niet niet in de kom zit).

Een paar dagen later konden we terugkomen om een ‘Pavlik-bandage’ te laten aanmeten bij de instrumentmaker. Met deze bandages werden Ninthe haar benen in een bepaalde positie gehouden, waardoor de heup hopelijk wat meer soepel zou worden en ze hem uiteindelijk mooi in de kom zouden kunnen krijgen.

Pavlik-bandage

De orthopeed was van het begin af aan wel eerlijk: de heupafwijking was fors en de kans was aanwezig dat de Pavlik-bandage niet voldoende zou zijn en slechts de eerste stap naar een uiteindelijke verbetering van de heupproblemen. Maar omdat andere opties wat meer ingrijpend zouden zijn, zouden ze daar sowieso nog even mee wachten. Alles wat we met deze bandages konden meenemen aan verbetering, zou dus mooi zijn.

Tractie
Toen Ninthe een half jaar was (en dus zo’n 4 maandjes in de pavlik gezeten had) was het tijd voor de volgende stap: tractie. Hiervoor zou ze enkele weken in het ziekenhuis opgenomen moeten worden. Bij tractie worden er gewichtjes aan de benen gehangen, en deze worden elke dag iets opgeschoven waardoor de benen steeds wat verder gespreid worden. Zo wordt de heupkop beetje bij beetje in een mooiere positie gebracht voor de heupkom. Op de eerste dag begint dat met de beentjes in deze positie:

Tractie begin

En uiteindelijk eindigde Ninthe na twee weken in het ziekenhuis met haar beentjes als volgt:

Tractie einde

Nu de boel wat opgerekt was, en de heupkop meer in de beurt van de kom kon komen, was het tijd voor Ninthe om onder narcose op de OK een zogenaamde ‘onbloedige repositie’ te ondergaan, waarbij ze onder narcose de heup in de kom plaatsen en een gipsbroek aanbrengen.

Gipsbroek
De gipsbroek bracht weer een hele nieuwe periode met zich mee, en was soms echt wat behelpen. Het brengt een andere manier van verschonen, je kindje kan niet meer in bad, de mobiliteit wordt beperkt, je moet je vervoer aanpassen (gelukkig zijn er aangepaste autostoeltjes te huur!). Voor zowel Ninthe als ons als ouders was dit wel even wennen, maar het is wonderlijk hoe snel je dit soort zaken weer ‘gewoon’ maakt en je niet beter weet.

Gipsbroek 1e keer

Het streven was om het gips zo’n 12 weken te laten zitten, maar zo’n 3 weken voor die tijd had ik echt de indruk dat het gips te strak voor haar werd. Ninthe ging steeds meer mopperen, huilen, slecht slapen. Daarom ben ik naar het ziekenhuis gegaan en hebben we het besluit genomen het gips er eerder af te laten halen. Gelukkig zag alles er goed uit en zat de heup nog mooi in de kom. Tijd voor de volgende stap in het proces.

Campspreider
Na de gipsbroek kwam de spreidbroek, een zogenaamde campspreider. Hoewel de eerste dagen uit het gips weer opnieuw flink wennen waren voor Ninthe (na zoveel weken in een gedwongen positie zijn je spieren natuurlijk erg stijf en pijnlijk) gaf de campspreider wel meer vrijheid en uiteindelijk leerde ze om hiermee om te rollen en zelfstandig te kunnen gaan zitten. Heerlijk!

Campspreider 1e keer

De controles die volgde zagen er in eerste instantie ook steeds goed uit en de heup bleef mooi in de kom zitten. Tot dat het moment kwam dat ze zo’n drie maanden in de spreidbroek zat. Opeens was op de röntgenfoto te zien dat de heup toch niet meer mooi in de kom zat. Verdere stappen – een operatie – zou noodzakelijk zijn. Maar hiermee zou nog gewacht worden tot ze iets ouder was. Tot die tijd werd besloten om de spreidbroek uit te laten, het leek toch niet te werken. En zo kon Ninthe eventjes genieten van haar vrijheid. In deze periode leerde ze om zichzelf op te trekken tot staan, en om aan de hand wat stapjes te zetten. Heel fijn om even van deze vrijheid te hebben kunnen genieten, want na de operatie zou dit weer behoorlijk anders worden!

Weer in het gips
Op 8 december 2015 stond de operatie vervolgens gepland. Wat er precies ging gebeuren, was vooraf niet echt duidelijk en dat maakte het extra spannend. Ze wisten namelijk niet wat ze precies zouden tegenkomen als ze het heupje zouden openleggen. Afhankelijk van wat ze zagen, zouden ze verdere acties kunnen uitzetten. We mochten ons al vroeg melden in het ziekenhuis en Ninthe was als eerste aan de beurt op de OK. Het wachten voor ons kon beginnen.

Na zo’n twee uurtjes werden we naar de uitslaapkamer geroepen, om erbij te zijn als Ninthe wakker zou worden. De operatie was goed verlopen, de heup stond op zijn plek en Ninthe zat opnieuw in het gips. Ook deze keer was het streven een periode van 12 weken in het gips, met eventueel rond de 6 weken een gipswissel als de orthopeed dacht dat dit noodzakelijk was.

Gipsbroek 2e keer

De gipsbroek was deze keer extra hard wennen en aanpassen, omdat Ninthe natuurlijk een behoorlijke vrijheid kende met het kunnen staan, stappen, zitten, kruipen. Opeens was dit allemaal verdwenen en dit zorgde enkele dagen voor de nodige frustratie. Maar ook nu was het weer wonderbaarlijk hoe snel kinderen zich kunnen aanpassen en er het beste van maken.

Lees ook: ‘Bewegen met een gipsbroek’. Over de handige oplossing die mijn man bedacht voor meer bewegingsvrijheid!

Bij de controle rond de 6 weken, werd besloten om geen gipswissel te doen omdat alles nog goed leek te zitten, en werd de datum vastgesteld om het gips te verwijderen. Dit zou gaan gebeuren om 25 februari 2016, als Ninthe 11 weken en 2 dagen in de gipsbroek zat. Het was erg aftellen naar deze dag, en we waren blij dat het uiteindelijk zo ver was. Maar ook spannend hoe Ninthe weer op deze nieuwe verandering zou reageren!

Het verwijderen van de gipsbroek is geen leuke ervaring. Er moet een soort van zaag met een heleboel kabaal aan te pas komen, en dat is natuurlijk doodeng voor zo’n klein mensje. Bovendien gebeurt er opeens weer van alles met je benen, die al die tijd niet konden bewegen en in een bepaalde positie gedwongen stonden. Dit zorgt dan ook net als de vorige keer voor de nodige stijfheid en pijnlijke spieren. Maar van volledige vrijheid was nog geen spraken, er werd namelijk wederom een campspreider aangemeten welke ze hele dagen om moet.

Campspreider 2e keer

Inmiddels zit Ninthe een kleine week in deze campspreider, en elke dag gaat het een beetje beter. Ze beweegt haar beentjes elke dag een beetje meer, en moppert elke dag een beetje minder als we haar verschonen. Ik moet zeggen dat het tegenvalt hoe ver we terug gezakt zijn qua mobiliteit, zelfs het zelfstandig zitten moet weer opnieuw geleerd worden. Maar ik hoop dat Ninthe deze mobiliteit snel weer terug heeft! Voor haarzelf, maar ook voor mij en het naderende einde van mijn zwangerschap. Volgende week donderdag hebben we de eerste controle sinds de gipsbroek er af is, met röntgenfoto. Hopelijk zien we dan een mooie en positieve ontwikkeling en mijn stille hoop is dat daarna gezegd wordt dat de spreidbroek alleen nog maar om hoeft als Ninthe gaat slapen! Dat zou weer een mooi stapje vooruit zijn, en weer een beetje meer vrijheid. We keep our fingers crossed!

Comments

comments

8 gedachten over “Heupafwijking: De reis tot dusver”

  1. Best heftig allemaal! Ook wel moeilijk als ouder zijnde om je kind zo te zien. Hopelijk ligt dit alles gauw achter jullie. Ons dochtertje is ook geboren met een heupafwijking (alleen dysplasie gelukkig). Ze wordt deze week twee en mag hopelijk binnenkort uit de spreidbroek. Ze heeft er nu gelukkig wel een waar ze mee kan lopen, klimmen en springen en overdag gaat dat dus helemaal goed. Alleen het slapen blijft soms lastig. Wel fijn dat ze zoveel erger kunnen voorkomen door kindjes al zo vroeg te behandelen.

    1. Hoi Wendy,

      Dank voor je reactie! Het is zeker wel fijn dat ze het nu al kunnen behandelen, dat voorkomt weer een hoop problemen voor later. We kunnen er maar zo snel mogelijk vanaf zijn 🙂

      Alvast gefeliciteerd met de verjaardag van je dochter! Ook nog een hele leeftijd om nog in de beugel te zitten. Ik hoop met je mee dat jullie er binnenkort ook vanaf zijn.

Leuk als je een reactie achterlaat!