teddybeer ziek

Ons paasweekend: van ziekenboeg tot ziekenhuis

Je hebt van die momenten, die helemaal anders lopen dan je gepland hebt. Sommige dingen heb je nou eenmaal niet in de hand en kunnen je planning flink in de soep gooien. Afgelopen weekend was voor ons zo’n weekend.

Zaterdag
Het eerste voorval was op zaterdag. Wij hadden een etentje met familie gepland staan, en Ninthe zou bij mijn moeder gaan logeren. Bepakt en bezakt rezen we af naar het zuiden. De hele weg (zo’n 45 minuten) heeft Ninthe ontroostbaar zitten huilen. We konden niet achterhalen wat haar dwars zat.

Bij mijn moeder aangekomen, moesten zij nog eventjes wat afmaken in de tuin en zat ik rustig met Ninthe op de bank. Opeens loopt er een klein beetje spuug uit haar mond en Ninthe kijkt me verschrikt aan. Voordat ik de conclusie heb kunnen trekken wat er ging gebeuren, was het al te laat. Heerlijke golven spuug over mij heen. Oh, de charmes van het moeder zijn…

Snel loop ik met haar naar buiten, waar de rest nog is. We zijn nog niet buiten of de tweede lading komt eruit. Als er net nog iets van me schoon gebleven was, was het dat nu niet meer. En we stonden op het punt naar een etentje te gaan! Voor Ninthe had ik wel reservekleding bij, maar voor mezelf uiteraard niet! Maar goed, als ze echt ziek was zouden we meteen weer rechtsomkeert maken.

Dat leek echter allemaal mee te vallen. Er had haar iets dwars gezeten, en dat was er nu uit. Ze knapte zichtbaar op. Bij mijn moeder kon ik gelukkig onder de douche springen en bij gebrek aan iets anders heb ik wat kleding van mijn moeder aangetrokken. Met wat veiligheidsspeldjes werd het wat meer naar mijn hoog zwanger lichaam gevormd en ik had in ieder geval wat kleding aan mijn lijf om in de deur uit te kunnen! ’s Avonds hadden we een gezellig etentje en Ninthe heeft het verder ook prima gedaan tijdens het logeerpartijtje.

Zondag
Voor het eerst in lange tijd kunnen we weliswaar uitslapen, nu Ninthe uit logeren was. Natuurlijk zijn we al voor dag en dauw wakker. Ritme, hè? Toch blijven we wel lui wat langer liggen. Als ik uit bed kom, merk ik echter dat ik best last heb van mijn buik. In het begin vooral nog bovenin, maar in de loop van de dag wordt het steeds erger en doet iedere beweging erg pijn.

Terwijl Ninthe weer thuis gebracht wordt en de familie blijft hangen voor de paaslunch, kan ik niet veel meer dan rustig op mijn stoel blijven zitten en zo min mogelijk bewegen. Baby lijkt ook zo min mogelijk te bewegen, want ik voel hem die dag nauwelijks. Als de visite tegen vijf uur weg is, ga ik maar vlug op bed liggen en besluit ik de verloskundige te bellen.

Gelukkig krijgen we in ieder geval snel het kloppende hartje te horen, maar voor de zekerheid word ik toch voor een CTG naar het ziekenhuis doorgestuurd. Daar kunnen we meteen terecht. Na een half uurtje CTG, een echo en het opvangen van urine mogen we weer naar huis, geen bijzonderheden waar te nemen. Wel moeten we de volgende dag nog een keertje terug komen voor dezelfde onderzoeken.

IMG-20160327-WA0005

Maandag
In de nacht van zondag op maandag hebben we een beroerde nacht. Manlief wordt ziek en hangt de hele nacht boven de pot. Zelf krijg ik ook koorts en weet ik niet hoe ik moet liggen van de pijn. Van slapen komt dus weinig terecht.

’s Ochtends lijkt de pijn in mijn buik iets minder, maar ik heb er fikse rugpijn bij gekregen en ben bovendien misselijk. Met manlief ook ziek hebben we een heuse ziekenboeg. Hij weet zich uit bed te krijgen om voor Ninthe te zorgen, terwijl ik de rest van de ochtend voornamelijk slapend doorbreng. Tegen het einde van de ochtend weten we ons het huis uit te slepen en melden we ons weer in het ziekenhuis.

Hetzelfde riedeltje herhaalt zich weer, en dezelfde conclusies worden getrokken. Gelukkig goed nieuws, dat met de baby alles oké is!! Dat is sowieso al een hele opluchting. Voor mijzelf lijkt het er steeds meer op dat ik gewoon een virusje of iets dergelijks te pakken heb. Een soort van buikgriep, maar dan zonder het leeglopen en met een enorm pijnlijke/geïrriteerde buik/baarmoeder. De rest van de maandag heb ik nagenoeg slapend doorgebracht. Ik kan nog nauwelijks wat eten wegkrijgen en bijna niet overeind blijven zitten zo futloos. Maandagavond lagen we allemaal in ieder geval op tijd op bed en hopelijk zijn we snel allemaal weer een beetje meer de oude.

En hopelijk zag jouw paasweekend er beter uit! Nog wat leuks gedaan in deze dagen?

Comments

comments

5 gedachten over “Ons paasweekend: van ziekenboeg tot ziekenhuis”

  1. hetzelfde liedje. vanaf vrijdag liggen we ziek in bed Naomi ook beroerd geweest die knapt wat op maar ik voel me nog erg beroerd. manlief nu een paar uur werken en dan komt hij weer voor zn meisjes zorgen. 🙂

Leuk als je een reactie achterlaat!