zwangerschap fotoshoot zwangerschapsshoot

De draaipoging: Een klein koppig knulletje!

Gisteren stond de uitwendige versie van onze kleine stuitligger gepland. Een spannend moment waarvan we natuurlijk hard hoopte dat het zou lukken! Om 9 uur mochten we ons melden bij een verloskundigenpraktijk in een nabijgelegen stadje, in de hoop dat zij met hun versie-kundigheid de draaipoging succesvol konden laten verlopen.

Een beetje spannend was het uiteraard wel. Hoewel het filmpje uit mijn vorige blog er qua verloop heel sereen en soepeltjes uitzag, leek het met toch allerminste prettig als ze dergelijke buitelingen proberen uit te voeren met je kleine spruit. Toch wilde we er vol goede hoop aan beginnen, want de alternatieven van een stuitbevalling of een keizersnede spreken me uiteraard nog minder aan dan deze optie.

Eerst werd er opnieuw een echo gemaakt en werden de maten van onze kleine man nog een keertje opgemeten. Hij lag nog steeds mooi op schema en ook zijn hartje liet zich in een goed ritme horen. Alles was goedgekeurd om aan de draaipoging te beginnen.

Bij de draaipoging is het de bedoeling dat de baby dus eigenlijk een soort koprol gaat maken. Daarvoor waren er twee vrouwen aanwezig die deze poging gingen begeleiden. Eentje probeerde eerste zijn stuit uit het bekken te halen en zo omhoog te begeleiden. Daarna kon de andere zijn hoofdje naar beneden begeleiden en konden ze zo proberen om hem voorzichtig in een koprol-beweging om te draaien.

uitwendigeversie
Bron

Terwijl zij dit probeerde, moest ik proberen me zoveel mogelijk te ontspannen. Mijn moeder had een ontspanningsbestandje voor me geregeld, welke ik ondertussen kon beluisteren in de hoop dat het me zou helpen te ontspannen. Van de tekst kreeg ik weinig mee, ik was vooral bezig om te letten op een rustige en regelmatige ademhaling. Het leek al wel een beetje op het wegpuffen van de weeΓ«n, en zo voelde het af en toe ook echt. Een pretje was het zeker niet.

Halverwege floepte onze kleine vriend weg. Welke kant was hij opgegaan? Was het de goede kant, met zijn hoofdje naar beneden? Of was hij weer terug de stuitligging ingeschoten? Snel werd het echo-apparaat erbij genomen om de stand van zaken te bekijken, maar helaas! Hij lag weer lekker koppig met zijn hoofdje omhoog, zijn favoriete positie.

Besloten werd om even een paar minuutjes te rusten, en het daarna nog een keertje te proberen. Hoewel zijn hoofdje iedere keer keurig mee wilde gaan in de beweging, gooide hij toch steeds maar weer zijn kont in de krib en kwamen ze ook bij deze tweede poging helaas niet verder dan halverwege, voordat hij vlug weer terugschoot in zijn lievelingshouding: de stuitligging. Helaas moesten de verloskundigen toen de conclusie trekken dat het niet ging lukken om de uitwendige versie te doen slagen!

Hoe nu verder?
Natuurlijk waren we hierdoor wel een beetje teleurgesteld, maar we laten ons niet zo maar uit het veld slaan. Er is een optie om deze versie nogmaals te ondergaan, maar dan bij de gynaecoloog. Daar zullen ze dan ook wat medicatie toedienen die er voor zou zorgen dat je baarmoeder zich helemaal ontspant. Hopelijk is dat net de hulp die mijn lichaam nodig heeft om het draaien tot een succes te maken!

Aanstaande donderdag hebben we deze tweede draaipoging gepland staan! Mocht dit nou ook niet lukken, dan moeten we gaan nadenken voor welke van de twee alternatieven we willen gaan: een stuitbevalling of een keizersnede. Maar dat is voor latere orde. Eerst gaan we proberen om draaipoging #2 tot een succes te maken!

Duimen jullie weer mee?

Comments

comments

7 gedachten over “De draaipoging: Een klein koppig knulletje!”

Leuk als je een reactie achterlaat!