zwanger echo

Draaipoging #2 en hoe dit afliep

Na afgelopen dinsdag bij de verloskundigenpraktijk zonder succes geprobeerd te hebben onze kleine stuitligger te draaien met een uitwendige versie, stond gisteren poging twee gepland. Deze tweede poging zou niet bij de verloskundigen gebeuren maar hiervoor moesten we deze keer naar de gynaecoloog. Het werd een hele lange middag in het ziekenhuis…

De verloskundige had voor ons deze afspraak gemaakt en om 11.20u moesten we ons melden bij de gynaecoloog. Toen we bij haar in de spreekkamer terecht konden, bespraken we eerst de poging van afgelopen dinsdag en daarna vroeg ze of we het zagen zitten om het eventueel nog een keertje te proberen.. Uh, ja? Daar kwamen we toch voor?

Maar blijkbaar had het ziekenhuis een andere planning, en was dat niet de normale gang van zaken. Een miscommunicatie tussen de verloskundige en het ziekenhuis. Volgens de gynaecoloog had ik namelijk vandaag alleen de intake staan, en pas na dat gesprek zou een eventuele versie gepland worden! Daar was ik niet helemaal happy mee, en bovendien had manlief ook speciaal hiervoor weer een dagje vrij opgenomen.

Gelukkig dacht de verloskundige met ons mee, en zag ze kans om ons rond 14u alsnog in te plannen voor de versie, mits het rustig bleef op de verloskamers en er geen gekke dingen tussen kwamen. Dus het eerste wachten begon tot het eindelijk zo laat was dat we ons op de verlosafdeling mochten melden.

Het ging al mis bij het infuus
Daar werd ik als eerste aan het CTG gelegd om de hartslag van onze kleine man een poosje te monitoren. De gynaecoloog had al een echo gedaan bij haar in de spreekkamer om te concluderen dat hij nog steeds in stuit lag, dus dat was niet meer nodig. Daarom besloot de verpleegkundige om meteen maar het infuus aan te leggen. Via dat infuus zou ik later de medicatie toegediend krijgen (een soort weeΓ«nremmer) die ervoor zouden zorgen dat de baarmoeder goed zou verslappen.

IMG-20160414-WA0000
Daar lig ik weer

Ze deed een poging in mijn linkerhand, maar dacht dat ze niet goed geprikt had en wilde het naaldje terugtrekken. Op dat moment raakte ze waarschijnlijk iets in mijn hand wat kapot ging, en kwam er opeens een lekkere stroom bloed naar buiten waardoor alles onder zat. Het duurde zelfs even voordat ze het kon stelpen en moest de poging voor het infuus daar even staken.

Later kwam de gynaecoloog in opleiding het nogmaals proberen, maar ook haar eerste poging in mijn rechterarm wierp niet zijn vruchten af. Daarna ging ze het nog maar eens in mijn rechterhand proberen. Drie maal is scheepsrecht? Dat ging ook alleen bijna mis doordat ze het dopje van het infuus liet vallen, waardoor ook daar de bloedstroom te vrije loop had en zij natuurlijk geen ander dopje bij de hand had. Gelukkig bood manlief zich aan als assistente en regelde hij een nieuw dopje voor haar, waardoor de stroming gestopt kon worden en het infuus uiteindelijk toch nog kon worden aangesloten. De medicatie kon zijn werk gaan doen en moest in ieder geval nog een kwartiertje inwerken.

De tweede versiepoging
Toen de medicatie een poosje had ingewerkt en alle CTG uitslagen goedgekeurd waren, was het tijd voor de tweede draaipoging. De gynaecoloog in opleiding zou deze versie uitvoeren samen met nog een andere gynaecoloog in opleiding en vol goede moed gingen ze aan de slag. Daar waar het afgelopen dinsdag al op zijn zachts gezegd onprettig was, was het nu helemaal naar omdat alles nog beurs was van die eerdere pogingen.

IMG-20160414-WA0001
CTG

Man man, zo goed en zo kwaad als het ging probeerde ik me te ontspannen en alles weg te puffen. De vriendelijke dames deden twee pogingen, maar moesten de conclusie trekken dat onze kleine vriend toch al best behoorlijk leek te zijn ingedaald en dat ze zijn kontje niet uit mijn bekken kregen. Maar voordat ze het zouden opgeven, moesten ze dit eerst bespreken met de dienstdoende leidinggevende gynaecoloog, en ze twijfelde over nog een ‘ultieme poging’ met deze gynaecoloog erbij. Die kans greep ik meteen aan, want naar huis zonder dat onze kleine dwarsligger gedraaid was, was voor mij eigenlijk geen optie! Dus ja graag, hoe vervelend het ook was, ik wilde dat ze die laatste ultieme poging zeker nog zouden doen!

Dus werd de gynaecoloog erbij geroepen en samen met een van de gynaecologen in opleiding gingen ze voor de ultieme poging. De dienstdoende verpleegkundige was er ook gezellig bijgekomen voor de morele steun en om de boel even te aanschouwen, en daar gingen ze. Ze kreeg zowaar zijn stuit een stukje uit mijn bekken gelift, en een klein stukje gedraaid voordat het kleine koppige knulletje weer lekker terug op zijn plek schoot.

Ik was al even bang dat ze het nu gingen opgeven, maar ik voelde de twijfel toen ze zij dat ze hem wel een beetje uit de bekken gelift kreeg deze keer. Die opening greep ik met beide handen aan en wilde toch echt wel dat ze het nog een keertje zouden proberen! De grenzen werden wel meteen aangegeven en dit zou dan echt de laatste poging zijn. Onze allerlaatste kans!

Helaas pindakaas
Maar helaas, deze laatste poging kwam nog minder ver en het lukte gewoon niet om bij onze kleine man zijn billen van hun plek te krijgen. Hij is nu al een eigenwijs ventje. Eigenlijk was het dezelfde conclusie als afgelopen dinsdag. Zijn hoofdje wilde best wel draaien, maar zijn stuit daar was gewoon geen beweging in te krijgen.

En dus werd ook deze tweede versiepoging geen succes en moesten we de hoop op een thuisbevalling laten varen. Want met het niet slagen van deze laatste poging, werd onze bevalling ook meteen een medische indicatie en wordt de verdere begeleiding tijdens deze zwangerschap door het ziekenhuis overgenomen van de verloskundigenpraktijk. Stiekem toch best wel een teleurstelling!

Na afloop moest onze kleine knul nog een half uurtje gemonitord worden, wederom aan de CTG. Al met al liep het al tegen vijf uur voordat we eindelijk naar huis konden en hadden we er bijna zes uurtjes ziekenhuis opzitten voor deze tweede versiepoging. Ik was helemaal beurs en gesloopt na deze middag vol indrukken.

Een nieuw dilemma
Naast de teleurstelling, levert deze mislukte draaipoging ook een nieuw vraagstuk op waar we voor onszelf nog antwoord op moeten zien te vinden. Want nu komt de vraag hoe we ons kindje ter wereld willen laten komen, waarbij ik kan kiezen tussen een stuitbevalling of een keizersnede. Fysiek/medisch gezien is er vooralsnog geen indicatie om niet voor een stuitbevalling te gaan, dus beide opties zouden voor ons mogelijk zijn en ons werd op het hart gedrukt vooral een keuze te maken waar we echt 100% achter staan.

Beide opties hebben zo hun voor- en nadelen waar we allebei nog maar eens even goed op moeten gaan broeden. Wat weegt wel en niet tegen elkaar op? Waar durven we voor te gaan en wat zijn de risico’s voor nu en voor later? Allemaal zaken die we even op een rijtje moeten zetten. Aankomende woensdag mogen we bij de gynaecoloog op gesprek komen en kunnen we alles nog eens tot in de puntjes bespreken en onze eventuele vragen stellen en een conclusie trekken. Γ“f gaan voor de stuitbevalling, Γ³f de keizersnede. Ik weet het nog niet, ik ga er nog even een paar nachtjes over slapen.

Heb je ervaring met een van beide opties? Ik ben benieuwd naar jouw verhaal!

Comments

comments

2 gedachten over “Draaipoging #2 en hoe dit afliep”

Leuk als je een reactie achterlaat!