vereniging afwijkende heupontwikkeling

Uit die spreidbroek!

Afgelopen zaterdag waren we naar de Landelijke Contactdag van de Vereniging voor Aangeboren Heupafwijkingen geweest. Hier was o.a. voor ouders van jonge kinderen een middag georganiseerd met een paar lezingen rondom heupafwijkingen. Dit was een erg interessante eye-opener en heeft ons wat stof tot nadenken gegeven rondom het traject van Ninthe.

Het leuke aan zo’n contactdag is in de eerste plaats dat je ook andere ouders tegenkomt die in dezelfde mallemolen hebben gezeten of nog zitten als waar wij mee bezig zijn. Sommige ouders zijn pas net begonnen aan het avontuur, sommige zijn al veel verder en hebben er een nog veel groter en heftiger traject opzitten dan dat wij vooralsnog gehad hebben. Het was een klein groepje met zo’n 13 ouders en er zat van alles wat tussen.

Lees ook: Heupafwijking: De reis tot dusver.

We kregen onder andere een lezing van een kinderorthopeed uit het Maastricht UMC. Deze vrouw heeft veel expertise op het gebied van heupafwijkingen bij jonge kinderen en zit ook in een speciale projectgroep dat er aan werkt een landelijk behandelprotocol te bewerkstelligen, omdat er nu nog veel te veel variatie zit in de manier waarop er met heupafwijkingen omgegaan wordt. Wat zij verder vertelde was voor ons echt een eye-opener.

Naast een paar medische aspecten die ik even met onze eigen kinderorthopeed wil bespreken, vertelde zij bijvoorbeeld ook dat het maar de vraag is in hoeverre het spreiden van de beentjes na de leeftijd van 1 jaar nog zinvol is voor het herstel van de heupkom. Dat het voor de eerste verjaardag effect heeft, dat was duidelijk, maar daarna, dat was te betwijfelen. Ninthe is inmiddels al bijna 19 maanden dus die grens zijn we allang gepasseerd.

DSC_0014
Staan met het spreidbroekje aan

Bovendien werd er tussen neus en lippen door gezegd dat het nog wel kon dat ze eventueel na de eerste verjaardag nog bleven spreiden als het het herstel nog ten goede leek te komen, mits ze er geen last van hadden met bijv. slapen en dat ze er ook niet mee moesten gaan staan. Nou, laten dat nou net twee aspecten zijn waar wij tegenaan lopen! Sinds Ninthe weer in de campspreider zit na haar gipsperiode (zo’n twee maandjes inmiddels) heeft ze nog nauwelijks een nacht doorgeslapen. Een ‘goede’ nacht betekent voor ons tegenwoordig dat we er ‘maar’ zo’n twee of drie keer uit hoeven.

Lees ook: Heupafwijking: Stapjes vooruit

En dan wat betreft het gaan staan met de spreidbroek. Dat doet ze tegenwoordig volop. Zodanig zelfs dat haar knieholtes er blauw van worden. Onze eigen orthopeed heeft ook al vaker laten vallen dat als dit moment er was, het spreidbroekje uit zou moeten.

Gelukkig hebben we a.s. donderdag alweer een controle staan bij de orthopeed en kunnen we alles bespreken. Maar tot die tijd hebben we besloten om ons eigen instinct en gevoel te volgen, en het spreidbroekje overdag uit te laten. Wat een vrijheid voor onze kleine meid. ’s Nachts doen we hem vooralsnog wel nog trouw aan, en dan zullen we donderdag eens horen hoe de stand van zaken is. Ik ben benieuwd naar de conclusies die we dan kunnen trekken!

Comments

comments

Leuk als je een reactie achterlaat!