ziekenhuis spelen wachtkamer

Ninthe’s voorlopig laatste bezoekje aan de orthopeed!

Rondom de heupafwijking van Ninthe hebben we er inmiddels al een heel traject opzitten. Pavlikbandage, tractie, gesloten repositie, gipsbroek, campspreider, open repositie, nog een keer gipsbroek en daarna weer campspreider. Na anderhalf jaar met al deze spreidmiddelen en ziekenhuisbezoekjes, zijn we daar nu eindelijk voorlopig vanaf!

Afgelopen donderdag stond er weer een bezoekje aan de kinderothopeed gepland. Sinds Ninthe 2 maanden is, zijn we hier zo ongeveer iedere 6 weken te vinden voor een check. Dit rondje ziekenhuis begint zoals bijna elke keer met een röntgenfoto van de heupjes. Vanwege mijn zwangerschap is het eigenlijk niet de bedoeling dat ik daarmee naar binnen ga, dus gelukkig konden we de afspraak al vroeg plannen zodat manlief voor het werk even vlug mee kon naar de röntgenafdeling. De rest van het ziekenhuisbezoek zou ik zelf doen.

De röntgenfoto vindt Ninthe nooit erg leuk, en ik hoor haar dan ook altijd al buiten op de gang hard huilen. Überhaubt dokters daar heeft ze het niet meer op. Toen we een dag eerder bij de gynaecoloog binnen kwamen begon ze namelijk ook al heel hard te huilen, bang dat die dokters weer aan haar gingen zitten sjorren. Gelukkig voor Ninthe was het toen om mama te doen.

Terwijl ik in de wachtkamer op Ninthe en manlief aan het wachten was, deed ik geschrokken de ontdekking dat we haar spreidbroekje vergeten waren! O-oh, niet zo handig als je voor de heupafwijking op controle komt. Dus manlief kon nog even vlug langs huis om deze op te halen en af te geven, voordat hij naar zijn werk vertrok. Sorry schat!

Uit die spreidbroek!
Van de week las je in mijn blog al iets over de conclusies die we zelf getrokken hadden naar aanleiding van de landelijke contactdag van de Vereniging van Aangeboren Heupafwijkingen. We besloten toen namelijk zelf al om overdag de spreidbroek af te doen, wat ook de reden is waardoor we hem nu opeens vergaten mee te nemen. Gelukkig was ons gevoel in dezen goed en kon de orthopeed alleen maar dezelfde conclusie trekken: de spreidbroek mag overdag uitblijven, hoera!

2016-04-21 10.43.11
Hoera! Uit de spreidbroek!

Hij verwacht dat ze nu binnen een maand wel zal lopen. Tot die tijd was zijn advies om in de nachten nog wel het spreidbroekje aan te houden, tenzij het voor ons echt niet meer houdbaar zou zijn (gezien Ninthe haar slechte slapen sinds ze uit het gips gekomen is en in de spreidbroek zit). Dus we kijken nog even aan hoe dit zich de komende tijd vorm gaat geven.

De ontwikkeling van de heup
Dat de spreidbroek nu uit mag, wil nog niet zeggen dat alles oké is met de heup. De heupluxatie (het uit de kom zijn van de heup) lijkt nu verholpen, maar er is nog wel degelijk sprake van heupdysplasie (dat de heupkom nog niet goed ontwikkeld is). Echter, het gaan staan en lopen zou een hele goede prikkel zijn voor de heupkom om zich verder te ontwikkelen, en daarom wordt nu het natuurlijke beloop hiervan afgewacht.

Dit betekent dat we pas over 6 maanden in plaats van 6 weken weer terug hoeven te komen op controle! Voor nu zag alles er veelbelovend uit en hopelijk zet deze ontwikkeling zich nu verder door! Qua ontwikkeling lijkt Ninthe inmiddels in ieder geval alle remmen los te hebben gegooid en ze gaat met sprongen voor uit. Heel leuk om te zien! En tegelijkertijd is nu ook het moment daar dat we ogen in ons achterhoofd moeten hebben, want voor je het weet is ze weer ergens opgeklommen. Ik kan er alleen maar blij om zijn!

Het rondje ziekenhuis sloten we zoals gebruikelijk af bij de instrumentmaker, die even controleerde of de campspreider nog goed stond afgesteld. Dit was het geval, en daar stonden we dus zo weer buiten. Met een klein vreugdedansje konden we positief gestemd het ziekenhuis verlaten. Hele dagen zonder spreidbroek, wat een fijne ontwikkeling!

2016-04-21 10.45.59
Het leren lopen, klimmen en klauteren kan beginnen!

Comments

comments

2 gedachten over “Ninthe’s voorlopig laatste bezoekje aan de orthopeed!”

Leuk als je een reactie achterlaat!