keizersnede

Mijn ervaring met de keizersnede #1: Het moment suprême

Vanwege de stuitligging van Milas is hij met een geplande keizersnede ter wereld gekomen. Iets wat ik erg spannend vond, met name tegen het (lange) herstel keek ik erg op. Inmiddels zijn we al ruim een weekje verder en vandaag blik ik even terug. Hoe heb ik de keizersnede zelf ervaren?

Maandag 2 mei was het zo ver, de dag van de geplande keizersnede. Maar de dag daarvoor moesten wij ons al melden voor opname en nog een CTG. Uiteindelijk heb ik toen ’s middags ruim twee uur aan het CTG gelegen, omdat er steeds een paar flinke dipjes te zien waren in de hartslag van de baby. Na twee uur mocht ik wel naar huis, maar ’s avonds moest ik weer terug komen om opnieuw aan de CTG te gaan. Gelukkig leek toen alles oké en waren we zo weer thuis!

Op De Grote Dag mochten wij ons om 8.30u melden in het ziekenhuis. Ik moet zeggen dat ik er rustiger in ging dan ik verwacht had. Ik werd meegenomen naar een 2-persoonskamer, waar wij ons installeerde en waar ik me mocht omkleden in een operatieschort. Er werden nog wat laatste controles uitgevoerd, zoals een echo om te kijken of onze kleine boef wel nog steeds in stuit lag. Het zou wat zijn als hij opeens gedraaid zou zijn en de boel weer afgeblazen werd!

DSC_0017
Ik ben er klaar voor hoor!

Maar natuurlijk lag hij nog lekker in zijn favoriete houding. Ik kreeg ook alvast wat paracetamol toegediend en ik kreeg een spuitje om trombose tegen te gaan. Daarna was het wachten tot dat we op de OK verwacht werden, ik stond om 10u gepland.

Al vrij snel was het zo ver, we mochten richting de OK. Ik ging met mijn bed door de sluis en manlief moest even een apart kamertje in waar hij zich ook mocht omkleden in operatie-geschikte kledij. We gingen naar een kamertje waar meerdere mensen lagen te wachten op hun operatie en werden daar nog verder voorbereid op o.a. de anesthesie. Ook kreeg ik een infuus voor het toedienen van vocht en morfine.

DSC_0019
Nog even samen wachten…

Vanuit hier mochten we ook weer redelijk snel door naar de daadwerkelijke operatiekamer. Daar moest ik vanuit mijn eigen bedje over naar het operatiebed en gingen ze aan de slag met de ruggenprik. Dit ging niet in een keer goed en dat was dan ook niet heel prettig. Na een paar pogingen zat de naald gelukkig op de juiste plek en kon de verdoving worden toegediend. Dit begon ik al erg snel te merken en terwijl de verdoving intrad werd er ook nog even vlug een katheter ingebracht.

De operatie zelf kregen we niet te zien, dit werd afgeschermd door een zeil. Maar zodra ze zover zijn dat ze je babytje eruit gaan halen, gaat er (als je dit wilt) een soort van luikje open en kun je meekijken hoe je kleintje ter wereld komt. Dit was echt een hele unieke en bijzondere ervaring om mee te maken! Heel wat anders dan een natuurlijke bevalling, maar zeker niet minder mooi! We werden er samen helemaal emotioneel van en al snel hoorde we het prachtige eerste huiltje van onze zoon: Milas!

DSC_0021
Billen en beentjes eerst
DSC_0023
Daar komt ‘ie dan!
DSC_0025
De verpleegkundige pakt hem aan

Mij was vertelt dat zodra ze de baby gehaald hadden, deze door de verpleegkundige werd aangepakt. Hij zou hem even vlug beoordelen, en als alles oké was gaf hij een knikje aan de kinderarts en kreeg ik eerst de baby meteen bij me en zouden de verdere controles later plaats vinden. Maar mijn Milas werd meteen meegenomen en manlief werd er achteraan gestuurd. Wat was er aan de hand? Was er iets niet in orde? Ik vroeg het aan iemand die aan mijn hoofdeinde zat, waarom ze hem meenemen, maar die wist het mij ook niet te vertellen. Dat was wel even een onzeker moment!

Achteraf was er eigenlijk niets aan de hand en hebben ze hem eerst even schoongemaakt en in een warm dekentje gewikkeld tegen de kou van de OK. Maar dat was wel even een onzeker momentje, omdat het anders ging dan dat ze verteld hadden! Gelukkig was alles helemaal oké met onze kleine vriend en toen hij weer terug bij me was konden we eindelijk samen kennismaken.

DSC_0035
Met zijn drietjes kennismaken

Zodra ik weer helemaal in gereedheid gebracht was, werd Milas overgelegd in een couveuse voor het vervoer over de gang. Samen met papa ging hij alvast naar de verkoeverkamer en niet veel later kon ik me bij hen aansluiten en konden we samen in alle rust even bijkomen van dit avontuur. Inmiddels had ik al een hele poos niet gegeten en gedronken, en kreeg ik wat moeite met slikken. Hiervoor kreeg ik een lekker ijsje. Ook was ik vanaf de OK al continu aan het shaken en klappertanden, ik kon er niet mee ophouden. Hier kreeg ik op de verkoeverkamer ook wat voor toegediend via mijn infuus en toen was het snel over. Zodra alle controles verder oké bleven, konden we terug naar de kraamafdeling en kon het Grote Genieten maar ook het lange herstel gaan beginnen!

DSC_0049
In de couveuse over de gang
DSC_0053
Op de verkoeverkamer
DSC_0067
Terug op de kraamafdeling, lekker samen bijkomen!

Al met al vond ik de keizersnede zelf dus een hele bijzondere en mooie ervaring! Het was echt een uniek en emotioneel moment om op deze manier mijn kindje geboren te zien worden en ik kijk hier dan ook zeker positief op terug! Later zal ik nog een terugblik op de keizersnede met jullie delen maar dan gericht op het herstel tot nu toe. Hier zag ik het meeste tegen op. Hoe is dit verlopen? Hierover dus later meer!

Comments

comments

7 gedachten over “Mijn ervaring met de keizersnede #1: Het moment suprême”

  1. Proficiat. Ik had een spoedkeizersnede. Fijn om te lezen dat een 'gewone' keizersnede niet zo'n hel is :). Ik ben nu heel benieuwd hoe je hertel is. Of daar ook een verschil op is. Geniet van je kindje.

    1. Dankjewel! Aii, een spoedkeizersnede lijkt me ook echt een hele andere ervaring inderdaad, dan ben je er totaal niet op voorbereid.

Leuk als je een reactie achterlaat!