Fotodagboek: Week 26

We hebben er een behoorlijk pittige week op zitten. We zijn namelijk de afgelopen week twee bezoekjes aan de huisartsenpost, twee bezoekjes aan de huisarts en een bezoekje aan de SEH rijker geworden. Kijk mee naar onze week in dit nieuwe fotodagboek.

DSC_0094

Afgelopen weekend waren wij ons eerste weekendje weg. Je zag er eerder ook al een vlog over voorbij komen, en in het fotoverslag vertelde ik al dat de dagen wel okΓ© waren maar de nachten pittig, omdat in de avond/nacht Ninthe haar temperatuur opliep en ze duidelijk niet lekker was. Bij thuiskomst zondag voor de zekerheid maar even de huisartsenpost gebeld, omdat ze koorts had en ook een hele nare hoest. Ze wilde haar toch even zien, ze kreeg een check en daarna mochten we weer naar huis.

Eenmaal thuis leek ze eigenlijk weer op te leven, we dachten dat dit kwam doordat we weer lekker thuis waren na een weekendje in een vreemde omgeving.

DSC_0054

Maandagochtend dacht ik dan ook dat het wel weer goed ging, en ging Ninthe naar het Kinderdagverblijf. Milas was vandaag 8 weken dus daar maakte we nog deze foto voor!

2016-06-27 10.58.13

Na een uurtje of anderhalf belde het kinderdagverblijf echter alweer op of ik haar wilde komen halen, omdat ze ziek was. Ik haalde haar meteen op, maar we moesten toch echt eerst nog even boodschappen doen anders hadden we niets te eten meer. Ninthe vond het niet leuk en bleef de hele tijd huilen dat ze naar huis wilde.

DSC_0082

De rest van de dag bleven we lekker thuis, en werd Ninthe ook echt wel wat beroerder. ’s Avonds maakte ik nog een prachtige foto van Milas met z’n papa!

2016-06-28 08.04.48

Op dinsdag had ze het echt flink te pakken. Hoge koorts, erg hangerig en huilerig. Haar oma was er gelukkig om te helpen, want ik moest ook nog met Milas naar het consultatiebureau voor zijn eerste prikjes. Ondertussen at en dronk Ninthe al sinds vrijdag heel erg slecht, en omdat het nu dus nog slechter ging belde ik toch maar even met de huisarts, waar we vrijwel direct langs konden komen.

Daar werd eigenlijk niets opmerkelijks geconstateerd, en dachten ze aan een pittig virus dat ze zou moeten uitzieken. Ze toonde ook nog geen tekenen van uitdroging dus er waren geen acute zorgen en we mochten weer naar huis. Als ze donderdag nog koorts had moesten we maar weer contact opnemen.

2016-06-29 14.58.09

Woensdagochtend ging het op zich okΓ©, ze leek weer wat op te leven en eventjes kwam er weer wat ondeugd in. Ze knuffelde nog gezellig met Milas. ’s Middags zakte het echter weer terug en ging het weer slechter.

2016-06-29 10.37.31

Ik maakte ook nog een fotootje van Milas, onze kleine luie baby. Als je hem op zijn buik legt blijft hij namelijk lekker koppig met zijn hoofd plat liggen in plaats van hem te gaan optillen. πŸ™‚

2016-06-30 09.43.05

Op donderdag ochtend begonnen we de dag ook redelijk. Ninthe had nog wel verhoging maar niet echt koorts. Ze leek iets beter te pas. Eten en drinken bleef echter nog steeds zorgwekkend. Wel had ze sinds deze ochtend opeens dikke en vieze oogjes.

Na haar middagslaapje was haar temperatuur echter alweer gestegen naar 38,8 en dus belde ik toch maar weer met de huisarts, die regelde dat wij bij een andere praktijk vrij snel weer terecht konden ter controle. Er stond ons een pittige middag te wachten.

Om kwart voor drie zat ik met Ninthe en Milas in de wachtkamer. Milas in de draagdoek, Ninthe hing lamlendig op mijn schoot en viel steeds in slaap en huilde zich dan weer wakker. Zo had ik haar echt nog nooit meegemaakt. Het liep erg lang uit, ik denk dat we pas tegen half vier aan de beurt waren. Ondertussen was ik al helemaal gaar. Milas vond het ook niet meer leuk en ik zat al even in een onaangename houding met hem in de draagdoek, mijn pink in zijn mond om hem rustig te houden en Ninthe op een arm tegen mij aan hangend om haar gerust te stellen. Wat een gedoe!

Uiteindelijk waren we dan toch aan de beurt. Ninthe werd weer gecontroleerd (haar temp was daar inmiddels alweer gestegen naar 39,4), het verhaal werd weer verteld en voor de zekerheid werden we toch doorgestuurd naar de SEH om een kinderarts te laten meekijken. Snel liep ik naar huis, zette iedereen in de auto en vervolgde mijn weg naar het ziekenhuis.

Milas was ondertussen natuurlijk weer wakker geworden en aan het huilen, en Ninthe huilde al de hele middag non stop als ze niet sliep, dus het zweet stond me ondertussen toch echt wel op de rug. Gelukkig was papa ook onderweg, en werden we al snel binnengeroepen.

Helemaal lamlendig aan het wachten, wachten, wachten.
Helemaal lamlendig aan het wachten, wachten, wachten.

We zaten helaas net wel in overdrachtstijd, wat blijkbaar betekent dat je moet wachten, wachten, wachten. Eerst kwam er een arts met een co-assistent, waardoor ik eerst weer het hele verhaal opnieuw moest vertellen aan de co-assistent en daarna nog een keertje aan de arts zelf. Vervolgens was het dus overdrachtstijd en zou er een nieuwe dienst komen, waarna we blijkbaar weer opnieuw het hele verhaal moesten vertellen aan die arts. Zo bleven we bezig en inmiddels was het al zes uur geweest en was er nog haast niets gebeurd! Manlief was ondertussen ook al gekomen, en om kwart voor zes weer vertrokken met Milas omdat het etenstijd voor hem was en ik was vergeten om ook maar iets mee te nemen.

Uiteindelijk kregen we rond kwart over zes dan toch de conclusie dat het voor nu nog niet echt zorgwekkend was, ze zou een beker drinken met ORS krijgen waarvan we even moesten kijken of ze dat binnenhield en dan mochten we weer naar huis met 3 maal daags pcm als voorschrift. Rond half zeven werd de ORS gebracht en met wat lichte dwang kreeg ik er toch nog wel het nodige in. Rond zeven uur kwam de arts weer terug met de conclusie dat we mochten gaan, maar eerst moest Ninthe nog gewogen worden zodat hij wist hoeveel pcm hij moest voorschrijven. Wat betekende: weer wachten. Uiteindelijk is ze gewogen (11kg), is de pcm voorgeschreven en waren we om half 8 ein-de-lijk weer thuis. Ik had sinds half 12 niets meer gegeten en nauwelijks gedronken, ik viel zowat om.

En qua perfecte timing, had ik ’s avonds nog een afspraak bij de sportschool waar ik met de instructeur het sportschema zou doornemen wat hij voor mij had opgesteld. Tanden op elkaar en toch maar even gegaan, gelukkig was het alleen even doorlopen van het schema en de werking van de apparaten, en kon ik vrij snel weer naar huis en uitgeput neer ploffen.

2016-07-01 09.23.09

Vrijdag deden we het dus vanzelfsprekend lekker rustig aan. We bleven lekker lang met zijn allen in bed liggen om even bij te tanken. Alle afspraken voor die dag sloegen we voor deze keer maar over. Toen Ninthe haar zetpil eenmaal zijn werking deed, werd ze ook weer wat levendiger en de ochtend kwamen we op zich redelijk door. Na de lunch ging ze weer naar bed en heeft ze voor haar doen heel lang geslapen. De laatste tijd sliep ze vaak niet of max anderhalf uur, en nu gingen we ruim over de drie uur heen. Maar dat heb je uiteraard ook nodig als je ziek bent. Maar zoals elke keer deze week, ging het daarna in de middag weer bergafwaarts. Zo dus ook vandaag.

We oefenden die middag nog eventjes met het knopen van de draagdoek, omdat manlief dit ook graag wil leren met Milas. Hij oefende met de pop van Ninthe, terwijl ik het met Ninthe even voor deed. Kon ze ondertussen lekker tegen me aan hangen.

2016-07-02 12.14.44

De nacht van vrijdag op zaterdag sliep Ninthe belachelijk lang. Ze lag om 19u erin, en werd tot +- 2u ’s nachts wel regelmatig even huilend wakker waarbij ze getroost moest worden. Maar daarna sliep ze als een roos en werd ze de volgende dag om half 12 pas wakker. Ik vond het een erg lastige keuze, of ik haar wakker moest maken om te drinken (dit was immers ook belangrijk), of dat ik haar moest laten slapen omdat dit ook erg goed is voor je herstel. Uiteindelijk liet ik haar maar slapen en toen ze wakker werd dronk ze opeens bijna een hele beker leeg. Goed voorteken?! Overigens was ik bijna een kwartier bezig met het schrobben van haar oogjes voordat ze deze ΓΌberhaupt kon openen, zo vies waren ze na zo’n lange nacht.

DSC_0026

En deze zaterdag was onze lieve Milas alweer twee maanden oud! Je kon er deze update over lezen.

Een goed voorteken was het uiteindelijk toch niet dat Ninthe zo lang geslapen had, want in de middag ging het alweer flink bergafwaarts en heeft ze de hele middag aan me gehangen en gehuild. Niets was goed. Ze dronk wel beter, maar at nog steeds amper wat. Toen we voor het avond eten aan tafel zaten gaf ze een hoop slijm over, wat ze nog niet eerder gedaan had. En toen ik voor het slapen gaan haar temperatuur opmat, was deze hoger dan we tot noch toe gemeten hadden. Dus maar weer de HAP gebeld, die ons dezelfde avond nog wilde zien.

Om 21.20u konden we er terecht, dus Ninthe eerst maar eventjes naar bed gedaan en om 21u er weer uitgehaald. Vond ze uiteraard niet leuk, maar bij de dokter was ze inmiddels bijgedraaid en ze liet zich redelijk onderzoeken. Deze dokter meende uiteindelijk iets op haar longen te horen, en heeft een antibiotica kuur voorgeschreven. Als het dat inderdaad is, zouden we binnen een paar dagen verbetering moeten merken. Laten we het hopen! Dit duurt nu al wel lang genoeg…

Het was me het weekje wel. Volgende week hopelijk weer met wat positievere berichten!

Liefs, Cindy

Β Volg me ook op Bloglovin, Instagram, Facebook, Twitter of YouTube!

 

Comments

comments

5 gedachten over “Fotodagboek: Week 26”

Leuk als je een reactie achterlaat!