vakantietrauma's

‘Help, mijn moeder drijft weg!’ en andere vakantietrauma’s.

Het is voor velen zomervakantie. Een periode die vaak ook herinneringen oproept aan voorgaande vakanties. En – zoals het bij vakanties hoort – zouden dit alleen maar vrolijke, leuke en gezellige herinneringen moeten zijn. Echter, als ik terugdenk aan de vakanties van vroeger dan moet ik zeggen dat deze niet altijd even vlekkeloos verliepen. Ik neem je mee terug in de tijd naar twee van mijn vakantietrauma’s.

Vakantietrauma’s
Op de verkeerde bestemming

In deze vakantieherinnering neem ik je mee naar Oostenrijk. Ik was een jaar of 10/11 denk ik toen we op reis gingen naar Ischgl. En om het extra bijzonder te maken, we gingen met de trein. Een treinreis is vast voor ieder kind een feestje, al heb ik geen idee meer hoe ik daar toentertijd over dacht.

Ik kan me niet veel meer herinneren van de treinreis, behalve dat treinbankjes niet echt lekker zijn om op te overnachten en volgens mij hadden we ook heel lang stilgestaan in Duitsland en dus wat vertraging op gelopen.

Wat ik me echter wél heel goed kan herinneren, is toen de trein ons eindpunt bereikt had. We stapte samen met ons hele hebben en houden uit de trein en togen af naar het VVV-kantoor om de weg te vragen naar ons hotel.

De vrouw van het VVV-kantoor keek ons heel verbaasd aan en ik kan het me nog zo herinneren: Aber, du bist in die falsche Ischgl!

Uhh, pardon?!

Wat blijkt nou, er zijn in Oostenrijk 2 plaatsjes genaamd Ischgl. De ene net wat anders geschreven dan de andere. En wij stonden dus in de verkeerde. 300 km uit de richting van waar we wél moesten zijn. Oh no!

vakantietrauma's
Dit ben ik, uiteindelijk op de goede bestemming in Oostenrijk

Ik heb geen idee meer hoe we uiteindelijk op de juiste bestemming gekomen zijn. Nog een stuk trein en op het eind met de taxi? Of de hele route te met de taxi? Wat ik me volgens mij nog kan herinneren was dat we ’s avonds laat door een taxi in ieder geval voor het hotel werden afgezet. Een hoop vertraging en een omreis van 300 km later waren we dan toch eindelijk aangekomen.

De wijze les: mij zul je niet meer zo snel met de trein op vakantie krijgen gok ik zo. Haha. De vakantie zelf was overigens wel echt heel erg leuk, laat ik dat voorop stellen.

Help, mijn moeder drijft weg!

Deze keer neem ik je mee naar een vakantie in België, ik was toen denk ik een jaar of 12. Ik weet niet meer precies waar we waren, maar we stonden in ieder geval op een camping. We hadden een caravan van daar gehuurd en stonden in een mooi bochtje van de rivier.

Ik geloof dat de caravan zelf al de nodige gebreken vertoonde. Zo was het niet altijd even mooi weer en bleek de caravan een lekkage te hebben in de kledingkast van mijn ouders. Daarnaast kan ik me nog heel goed herinneren dat onze chemische toilet gewoon open en bloot in de voortent stond, terwijl onze buren er netjes een apart hokje in de caravan voor hadden. Vond ik niet leuk! Maar dat was zeker niet het trauma van de vakantie.

vakantietrauma's
Een hoop kanoërs op de rivier

Nee, die ervaring kwam toen we ‘gezellig’ met zijn allen gingen kanoën op die gezellige rivier die langs onze camping ligt. Het was een activiteit die massaal werd gedaan, want regelmatig zag je hele groepen kanoërs voorbij trekken. Zo dus ook wij.

We hadden twee kano’s gehuurd. We wisselde af en toe van positie, maar op een gegeven moment zaten mijn moeder en ik in de ene kano, en mijn vader en broertje in de andere. Mijn vader en broertje liepen toen al een heel stuk op ons voor in de tocht. Ze waren in ieder geval niet meer bij ons in de buurt, toen onze kano vastliep op een groepje stenen midden in de rivier.

Mijn moeder zei dat ik moest blijven zitten, en zij stapte uit om onze kano los te duwen van de stenen. Ik geloof zelfs dat we al vaker vast waren komen te zitten en ze dit dus al eerder gedaan had.

vakantietrauma's
Hier zat ik nog met mijn vader in de kano.

Eenmaal in het water, gleed ze echter uit op de gladde stenen. In plaats van onze kano los te duwen, ging ze er dus zelf vandoor in de stroming van de rivier! Daar stond ik dan, als meisje van 12, helemaal in mijn eentje in de midden van de rivier. Ik kan wel zeggen dat het huilen me nader stond dan het lachen toen ik mijn moeder van me weg zag drijven.

Ik hoor mijn moeder nog roepen dat ik moest blijven waar ik was. Alsof ik ergens heen zou gaan! Mijn moeder wist uiteindelijk aan de oever te komen, en zich aan de grashalmen door het water weer tegen de stroming in te trekken. Soms schoot ze los en moest ze weer wat meters inleveren. In mijn herinnering duurde dit echt eindeloos, ik dacht dat ze nooit meer bij de kano terug zou kunnen komen. Gelukkig is het uiteindelijk wel gelukt, en konden we enorm opgelucht de kanotocht vervolgen. Pfiew!

Het moge duidelijk zijn dat ik nu mijn best doe om alleen nog maar leuke vakantieherinneringen op te bouwen! En om ook nog naar leuke vakanties terug te kijken aankomende week nog een blog over mijn mooiste vakantie!

Wat is jouw leukste of minst leuke vakantieherinnering? Ik ben benieuwd naar jullie verhalen! Laat het me weten in de reacties.

Liefs, Cindy

Volg me ook op Bloglovin, Instagram, Facebook, Twitter of YouTube!

Comments

comments

7 gedachten over “‘Help, mijn moeder drijft weg!’ en andere vakantietrauma’s.”

  1. Haha, zoiets met de kano heb ik ook meegemaakt, alleen was het mijn broertje die weg dreef, ging mijn vader erachteraan en moest ik blijven waar ik was (gestrand met mijn kano in het midden van de rivier). Braaf als ik vroeger was deed ik dat natuurlijk en met een kwartiertje kwamen paps en broertjelief weer bij mij en hebben we de tocht zonder wegdrijvende familieleden en gestrande kano’s afgemaakt! Ondanks dat het erg spannend was en op dat moment niet zo leuk is het een vakantieherinnering die nu, met veel gelach, vaak word opgehaald 😉

    1. Wauw, dat komt inderdaad erg overeen ja! Mooi dat je er achteraf in ieder geval lachend aan terug kunt denken, maar op het moment zelf inderdaad erg spannend!

  2. Oh wat lijkt me dat traumatisch voor je als je je moeder dus ook echt ziet weg drijven! Kan me goed voorstellen dat je ontzettend bang bent op dat moment. Achteraf en jaren later kan je er wel om lachen. Maar dat was dat moment zeker niet.

Leuk als je een reactie achterlaat!