longontsteking

En toen zaten we alwéér in het ziekenhuis…

Het is nog maar net een maand of anderhalf geleden dat we het ziekenhuis platliepen met Ninthe, en waarbij na een week bleek dat ze longontsteking had. Maar inmiddels zitten we er weer hoor, en dit keer zijn we zelfs opgenomen op de kinderafdeling.

Zoals je eerder al kon lezen in het fotodagboek van afgelopen week, was Ninthe de afgelopen week al niet erg te genieten. Ik dacht dat het de peuterpuberteit was, maar misschien was het wel een voorbode van wat er nog aan zat te komen? Wie zal het zeggen.

Afgelopen zaterdag op zondag liep het de spuigaten uit. Je kon het al lezen in het verslag van onze eerste dag zindelijkheidstraining, waarmee we op dat moment toevalligerwijs ook begonnen waren. Hoezo, slechte timing, he?

Die nacht deden we namelijk geen van allen een oog dicht. Ninthe bleef maar huilen en was niet te troosten of in slaap te krijgen. We hadden van alles geprobeerd.

Zo eindigden we halfweg de nacht, met z'n drietjes beneden op de bank. Milas sliep als enige heerlijk rustig boven de nacht door.
Zo eindigden we halfweg de nacht, met z’n drietjes beneden op de bank. Milas sliep als enige heerlijk rustig boven de nacht door.

Ik merkte op dat haar ademhaling steeds raarder werd. Het was een hele stotende en kreunende ademhaling, niet zoals het normaal hoort te zijn. Ook ademde ze sneller en in de loop van de dag ging ze ook steeds meer spugen, tot gal aan toe. Het mocht duidelijk zijn dat ze dus ziek geworden was.

Met een ziekenhuisopname tot gevolg

In de ochtend belde ik met de huisartsenpost, omdat ik toch wel even wilde overleggen. En daar wilden ze Ninthe graag eventjes zien, dus halfweg de ochtend konden we ons melden en werd ze door de dienstdoende huisarts onderzocht. Die maakte zich toch wel zorgen, en het leek nog wat erger dan de vorige keer. Ook was haar saturartie (zuurstofgehalte in het bloed) wat aan de lage kant. Hij overlegde met de arts-assistent van de kinderarts op de SEH, en daar werden we vervolgens naar doorgestuurd.

Ook daar werd Ninthe nogmaals beoordeeld en onderzocht en werden eigenlijk dezelfde conclusies getrokken. Ze hoorden wat op haar longen (longontsteking?), maar ook viel haar manier van ademhalen op. Het kostte haar zichtbaar moeite. Het zouden ook tekenen van peuterastma kunnen zijn. Ze kreeg in ieder geval extra zuurstof ter ondersteuning, en verder zouden we gaan proberen of vernevelen zou helpen.

longontsteking
In het ziekenhuis, met zuurstof slangetje in haar neus.

Van het vernevelen knapte ze steeds wel iets op, maar nooit voor lange duur. Ook veranderde er niet echt veel bij het luisteren naar haar longen, en bleef haar ademhaling nog steeds moeite kosten.

Nu ik dit type, is het zondagavond half 8. We moeten in ieder geval een nachtje blijven. Ninthe zit nog aan het zuurstof, dat heeft ze nog nodig. Ook wordt ze om de paar uur verneveld. Verder is er nog niet echt een duidelijk plan.

Het vernevelen
Het vernevelen

Het lijkt een combinatiebeeld te zijn. Een infectie op de longen, in combinatie met het verkrampen van haar longen. We wachten even af. Als dit online komt is het maandagochtend. Hopelijk heeft ze dan een betere nachtrust gehad dan de nacht ervoor. En hopelijk knapt ze snel weer dusdanig op, dat we weer naar huis mogen. We zullen zien.

Liefs, Cindy

Volg me ook op Bloglovin, Instagram, Facebook, Twitter of YouTube!

 

Comments

comments

18 gedachten over “En toen zaten we alwéér in het ziekenhuis…”

    1. Dankjewel! Ze oogt wat rustiger, maar nog wel aan het werk met d’r ademhaling. Ze krijgt nog zuurstof, maar dat is net wel iets terug gedraaid om te kijken hoe het gaat. Verder is het nog even afwachten.

Leuk als je een reactie achterlaat!