peuterpuberteit

Een boost voor mijn zelfvertrouwen

Sinds deze week ben ik weer aan het werk en is mijn verlof officieel ten einde. Begin vorige week las je al hoe ik opzag tegen deze nieuwe start. De week die daarop thuis volgde was echter niet bepaalde de leukste. Met Ninthe die de boel min of meer terroriseerde, zat ik aan het einde van de week toch wel zo langzamerhand met mijn handen in het haar, en was ik maandag blij dat ik naar mijn werk mocht!

Peuterpuberteit?

Peuterpuberteit? Of zou ze haarfijn aanvoelen dat er veranderingen op komst waren? Hoe dan ook, de gezelligheid was steeds verder te zoeken en de driftbuien vlogen je om de oren. Ook werd ze met de dag meer ‘claimend’ en dreigde ik beetje bij beetje steeds meer haar ‘bezit’ te worden.

Ook het slapengaan werd met de dag een groter probleem. Ze wilde niets meer doen zonder mij. ‘Eiste’  bijna dat we samen in het grote bed gingen liggen. Zette haar krijsfestijn zo een hele tijd door. Ik was moe, gesloopt en deed de voorlaatste avond voordat ik weer aan het werk moest iets waarvan ik eigenlijk heel goed wist dat je daar niet aan moet beginnen: ik ging bij haar in bed liggen totdat ze sliep.

Geef een seconde toe en ze nemen je over, die kleine peutertjes. Maar als je gesloopt bent wil je niet altijd meer even helder denken. Maar het laatste wat ik wil is dat Ninthe door krijgt dat ze met drammen en krijsen haar zin krijgt, want dat gaat ze ongetwijfeld uitbuiten. Desondanks deed ik de volgende avond precies hetzelfde. Om een verder drama te voorkomen.

Puntje bij paaltje was ik haast blij dat ik het huis kon ontvluchten om even lekker te gaan werken! Ik had verwacht met het lood in de schoenen daar aan te komen, maar ik was gevuld met goede moed en had er helemaal zin in. En ik moet ook zeggen: ik heb heerlijk gewerkt en het was leuk om weer terug te zijn. En ondertussen was ik ook blij dat ik deze keer het avondritueel kon ontvluchten.

Maar daarmee samengaande, kreeg mijn zelfvertrouwen als opvoedende ouder ook wel een knauw. Ik heb in mijn studie geleerd om professioneel bij te dragen aan de opvoeding van andermans kinderen, maar met mijn eigen kind doe ik precies dat waarvan ik eigenlijk weet dat ik daar niet aan moet gaan beginnen en was ik echt even bang dat ik een heel nieuw patroon in gang had gezet waar ik de komende jaren niet meer vanaf zou komen.

Maar gelukkig waren daar weer de avonddiensten!

En mijn afwezigheid thuis maakte natuurlijk wel dat ik er voor Ninthe niet meer was om te ‘claimen’. Toch zat manlief er ’s avonds wel mee te kijken dat Ninthe nog meerdere malen uit bed kwam en lastig ging slapen. Maar met een uurtje of anderhalf sliep ze dan toch. Zonder mijn of manliefs aanwezigheid in haar bedje, helemaal zelf. En de dag daarop (ik had weer een avonddienst) ging het zelfs nog beter. Ze mopperde/schreeuwde even toen Alexander haar kamer verliet, maar was daarna meteen stil en ging lekker slapen. Vooruitgang!

Toch was ik bang hoe het zou gaan als ik weer thuis zou zijn. Gisteren was mijn vrije dag, en Ninthe begon meteen weer dat claimende gedrag te vertonen. Ik vreesde voor de avond, maar wist dat ik dit zelf aan moest pakken. Ze zal ook moeten gaan slapen als ik erbij ben, zonder dat ze mij daarvoor nodig heeft of ‘eist’ dat ik bij haar ben.

Het patroon doorbreken

De eerste vijf minuten dat ze op bed lag, dacht ik dat het patroontje wonderwaar al doorbroken was en dat ze lief ging slapen. Echter stond ze al zo naast haar bed voor de deur van haar slaapkamer te roepen, huilen en krijsen. Tussen de dramatische snikken door (echt, ik voorzie een glansrijke acteercarièrre, haha!) riep ze “mama, mama, samen!”. Oftewel, mevrouwtje ontbood mij om samen met haar te komen slapen.

Dus na het een poosje te hebben aangehoord, besloot ik dat het tijd was om de mouwen op te stropen en hier niet meer aan mee te werken. Het was nu klaar, en ik maakte me op voor een uren durend gevecht tegen de slaap. Toen ik haar kamer opkwam pakte Ninthe mijn hand en zei ze tevreden “samen slapen”, waarop ze me al mee naar haar bed trok. Ze zag de strijd al gewonnen.

Ik dacht, laat ik er maar even wat positiefs erin gooien om mee te beginnen en zei dat ze zo’n grote meid was, en dat ze heeft laten zien hoe goed ze zelf kan slapen. Dat mama niet samen met haar kan slapen, maar dat ik d’r nog wel een dikke knuffel zou geven. Ze mopperde ‘samen, samen!’ en ging om mijn nek hangen om me mee in bed te trekken. Ik gaf d’r een stevige knuffel en op het moment dat ik me wilde loswurmen draaide ze zich om, pakte haar knuffel en ging tevreden liggen. Ik liep weg en ze gaf geen kik!

That’s it!

En dat was het! Ze ging zowaar slapen. Zonder verdere problemen! Het krijsfestijn was al klaar, Ninthe had de boodschap begrepen en ging lekker slapen zonder dat mijn verdere aanwezigheid vereist was. Ik kon het dus toch nog wel voor elkaar krijgen om mijn eigen peuter ‘de baas’ (dat klink zo stom) te zijn. En dat was dus echt weer even die boost voor mijn zelfvertrouwen die ik nodig had!

Heb jij jezelf ook wel eens handelingsonzeker gevoeld? In welke situatie was dat, en hoe ging je hier mee om? Ik ben benieuwd naar jullie reacties, ik lees ze graag!

Liefs, Cindy

Volg me ook op Bloglovin, Instagram, Facebook, Twitter of YouTube!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Comments

comments

5 gedachten over “Een boost voor mijn zelfvertrouwen”

  1. Ik vind dit soort situaties best lastig, vooral als je doodop bent inderdaad. Dan geef je sneller toe. Maar merk wel dat die onzekerheid het grootst is bij je eerste kind. Twee van onze drie meiden bezitten een behoorlijk temperament, de derde op een andere manier. Dat maakt me als moeder nu toch een stuk relaxter.

Leuk als je een reactie achterlaat!